Ανέμελο παιδί σαν ήμουν, στα χώματα της Κύπρου περπατούσα Αγέρωχος , ψηλός στα μάτια μου, ακίνητος ταξιδιώτης στην καρδιά μου Η γοητεία του αξεπέραστη σε κάθε εποχή! Το καλοκαίρι επέβλεπε από ψηλά, ανέμελες βουτιές στη θάλασσα γλυκά νυχτοπερπατήματα στη φεγγαράδα…
Όσο πιο πολύ τον αντίκρυζα, τόσο το φως του ρίζωνε μέσα μου Το χειμώνα ανταμώναμε σπάνια, τα κύματα ήταν θεόρατα στα παιδικά μου μάτια, φοβόμουν την αντάρα της τρικυμίας
Ο Φάρος όμως συνέχιζε να φωτίζει ατρόμητος για θαλασσοπόρους και άχρονους ταξιδιώτες Μα την Άνοιξη πάλι ανθίζαμε μαζί και η Πυξίδα της Ζωής μου φώτιζε ακόμη πιο δυνατά
Η αγάπη μου για τη Γνώση και το Βιβλίο ριζωμένη από τότε που θυμάμαι τον Φάρο μου
Ο δικός μου Φάρος που κρατά φωτεινή την ανάμνηση του παιδιού που ήμουν κάποτε και μου θυμίζει να συνεχίζω με Ενθουσιασμό, Αγάπη, Πίστη και Ελπίδα για τη Ζωή, ό,τι και να γίνει!!!
Γιατί η δύναμη του Φωτός στην κάθε στιγμή του Τώρα, με προσωπική εργασία και αυταπάρνηση υλοποιεί Όνειρα και κτίζει ιδανικές Πραγματικότητες.